Kartka z pamiętnika

Na co dzień ludzie się mnie nie imają. Albo może bardziej ja nie imam się ich. Ludzie w moim wieku to dzieciarnia. Tzn większość. Jak to mówi mój nowy przyjaciel : każde uogólnienie jest zbrodnią… Tak, mój nowy przyjaciel.

Mój nowy przyjaciel w zeszłym roku był starszy ode mnie dwukrotnie. No… może dwa lata temu. Mój nowy przyjaciel jest osobą publiczną, ale tylko na forum pewnej części miasta. Nie ma rodziny. Ma za to kota - Miśka. Ma też łagodny głos, szczere oczęta, robi dobre kanapki z nutellą, ale… Mój nowy przyjaciel wyprowadza się. Mniejsza, że ja rzadko przebywam w mojej rodzinnej miejscowości. Teraz, jak on się wyprowadzi, nie będę go w ogóle widywała. Od czego są maile? Powie ktoś. Od czego komórki? Przecież to tylko znajomość.

No tak…

Ale chyba przyjaciela, na dodatek nowego, nie chce się mieć daleko.

Myślę, że będzie dla mnie ważną osobą.

Trzymam za niego kciuki w sobotę, gdy będzie miał robione badania. Liczę na to, że choroba się nie uaktywniła !

- Więc jak to jest, co to znaczy, że miała fajny styl?

- No.. Fajnie się ubierała.

- To znaczy co? Co takiego ubierała?

- Nie wiem. Fajnie łączyła kolory.

-No dobra, ale jak? Nosiła spódnice czy spodnie? Krótkie czy długie? Miały one falbankę, kratkę, kropki, groszki, kokardki, dziurki, paseczki? Jakiego koloru? A bluzki? Jakie dodatki?

- Spodnie i czasem spódnice. Tak, że wszystko pasowało. Fajnie to wszystko łączyła.

- Ale jak łączyła? Krzyśku! Co w tym było takiego szczególnego? No wysłów się.

- Nie wiem Kami. Po prostu. Fajnie się ubierała i dlatego mi się podobała.

**********

(na plantach)

- Jak Ci się podoba ta tutaj?

- Taka nijaka.

- A tamta?

- Coś ma fajnego w sobie. Ciekawy sweterek? Ale ma głupie rajtki. Zielone? Blee

- Taka jest moda. Kolorowe rajtki są modne.

- Daj mi spokój, ja się nie znam. Babka musi mieć coś w sobie. My ze znajomym z pracy się z tego śmiejemy. Fuj, kolorowe rajtki, nic w tym nie jest seksi.

- A co to jest to “coś”? Ubranie, wygląd, sposób poruszania się? Na pierwszy rzut oka?

- Nie wiem, ciężko określić. Nie mam własnego stylu. Jak zobaczę to ci powiem, że ta tak, a ta nie.

- No dobrze, a ta tutaj? Ta z mężem i wózkiem?

- Oo, na niej bym zawiesił oko. Podoba mi się jej spódnica.

- Teraz patrz na lewo. Elegancki styl, ładne spodnie z materiału, kwiaciasta bluzka, czerwone koraliki i kolczyki.

- Boże, totalnie, totalnie, ale już totalnie zwyczajna. W ogóle bym się za nią nie obejrzał.

- O czym Ty w ogole mówisz? Przecież ja mam podobny styl.

- Ona jest nijaka.

- Ja też?

- Kami, ty nie, ty masz fajny styl. Ona jest totalnie nudna.

- Ale to jest mój styl.

- Nie, ty masz inny.

- Już nie chcę byś się wysławiał. Ciężko zauważyć, co Ci się podoba a co nie.

- A nie mówiłem?

******

- Wiesz co Kami, brakuje ci seksu. Znajdz sobie kogoś do seksu.

- Ale po co ?

- No wiesz, widze, że za dużo bierzesz na siebie. Jesteś spięta. Zestresowana. A tak - ciach ciach, szybki numerek i już. Relaksik.

- Ale to miałby być tylko facet do łóżka?

- A szukasz chłopaka?

- Nie.

- No widzisz.

- Wiesz co? Wydaje mi się, że proponujesz mi swoje usługi.

- Ja? Nigdy w życiu.

- To dobrze. Bo z takim kimś musiałabym nie rozmawiać.

- A dlaczego.

- Bym się nie zakochała.

- Nie masz czasu na miłość?

- Właśnie.

- To tak jak mówie. Znajdź sobie kogoś od seksu.

- Dzięki. Chyba jednak bym nie mogła…

Czy wiesz jak powstał wszechświat? Czy zdajesz sobie sprawę, z jakich maszyn korzystają współcześni kosmolodzy by badać odległe galaktyki? Czy wiesz jak wygląda w całości równanie teorii względności wg Einsteina? A może słyszałeś kiedyś o dysku akrecyjnym? Zastanawiało Cię kiedyś, jaką rolę w tym wszystkim pełni Bóg? Bóg od zapychania dziur – co to znaczy? Gdzie szukać Boga w nauce?

Jeśli na powyższe pytania w większości odpowiedziałeś „wiem” znaczy, że zamiłowania do kosmologii i teologii nie są Ci obce. Natomiast gdy Twoja wiedza nie jest tak szeroka, a mimo to temat Cię zaciekawił, zapraszam do krótkiego ćwiczenia. Zamknij oczy. Wyobraź sobie niebo. Ile widzisz gwiazd? Mało, pomnóż razy dwa. Albo nie, razy 10. A teraz wyobraź sobie, że każda z tych gwiazd ma planetę. Niech będzie po 5 planet na każdą. Jesteś w stanie to wszystko zliczyć? A gdybyś dowiedział się, że to tylko cząstka wszechświata, mała, drobniutka, wręcz mikroskopijna, nieistotna dla kosmosu? Gdzie w takim razie jest tu miejsce dla Boga?

Na te i na wiele innych pytań dotyczących fizyki i teologii odpowiadał ksiądz profesor Michał Heller, tegoroczny laureat nagrody Templetona za „przerzucanie mostów między nauką a religią”.

Pociągła wyrazista twarz, charakterystyczny wzrok chyłkiem rzucany spod ciemnych brwi, oraz intensywny zachrypły głos wpadający w baryton przyciągający tysiące fanów. Był nie tylko muzykiem, ale również aktorem i pisarzem. Jego nieodłącznym atutem stała się gitara, chociaż później bardzo często występował również z orkiestrą. Tworzył zarówno lekkie, barwne, jak i bardzo ciężkie utwory, nigdy jednak nie zyskał poparcia władz radzieckich. Zmarł nagle na atak serca w wieku 42 lat. Włodzimierz Wysocki nawet wczoraj na wieczorku poświęconym jego życiu i twórczości dalej oczarowywał publiczność błyskotliwością swoich tekstów jak i fascynował życiem. Wczoraj, bowiem po godzinie 20 w pubie Kuranty Izabela Droborowicz - Orkisz przeczytała wspomnienia Mariny Vlady, trzeciej żony artysty. Spotkanie, fascynacja, miłość i późniejsze problemy aktora, przeplatane, co jakiś czas czarującymi utworami bohatera w interpretacji Pawła Orkisza, stworzyły bardzo klimatyczny nastrój połączony z refleksją nad tragedią Wysockiego.

17 kwietnia, godz. 20:00
Pub Kuranty, ul. J. Piłsudskiego 24
31-109 Kraków

—
* Paweł Orkisz - (ur. 1955, pochodzi z Andrychowa w Małopolsce) jest autorem popularnych piosenek studenckich i nastrojowych ballad (m.in. harcersko-żeglarskiego hitu “Przechyły”). Od 30 lat śpiewa na studenckich i klubowych estradach ballady autorskie, pieśni pogodne i polskie tłumaczenia - głównie własne - ballad największych bardów XX wieku. Uznawany za jednego z najlepszych w Polsce wykonawców utworów Okudżawy i Wysockiego. “Wysocki śpiewa ostro, prawie krzyczy, z niepokoju, bezradności lub protestu. Ja nie usiłuję naśladować Wysockiego, ale… też krzyczę, tyle, że po swojemu.”

“Mimo, iż wielokrotnie miałem dużo przykrości, nie poddawałem się. Być może to za sprawą mojej góralskiej natury, ale jestem zdania, że powinno się, a nawet trzeba dociekać prawdy.”

Sekcja Sportowa naszego Koła zaaranżowała dziś niezwykle interesujące spotkanie z Michałem Białońskim. Tematem wiodącym była praktyka dziennikarza sportowego. Po pierwszym zdziwieniu tłumem przybyłym na spotkanie, pan Białoński barwnie podzielił się z nami wiedzą o predyspozycjach do zawodu (mieć pasję), oraz źródłach informacji dla profesjonalisty i laika. Zwracał szczególną uwagę, na czym powinniśmy się koncentrować będąc dziennikarzem sportowym. Opowiedział nam również o niepisanej etyce oraz o własnych przekonaniach, które powinny być zakorzenione w każdym dziennikarzu sportowym. My z kolei zastanawialiśmy się, czy lepiej przyjmować neutralną postawę względem sportu, czy może lepiej przybrać taktykę agresora i bawić się w subiektywizm, śledztwa a nawet ujawnianie afer. Nie mogliśmy lepiej trafić, bo w końcu nasz gość to nie, kto inny jak “rewolwerowiec z Gazety Wyborczej”, na które to miano zasłużył sobie chociażby “wojną” z Henrykiem Kasperczakiem. Białoński nie krył zadowolenia ze swojej ciężkiej pracy, w końcu podkreślał, że krytyka to rzemiosło dla silnych charakterem. “Mimo, iż wielokrotnie miałem dużo przykrości, nie poddawałem się. Być może to za sprawą mojej góralskiej natury, ale jestem zdania, że powinno się, a nawet trzeba dociekać prawdy”.

Naszych chłopców (i nie tylko chłopców!) interesowała jednak przede wszystkim dyskusja o sukcesach i aferach sportowych. Oj, tutaj został zapuszczony niekończący się wąż o hokeju, “motylarzach” czy o technikach kija lodowego. Podejrzewam, że gdybym była jedynie bierną obserwatorką bez możliwości słyszenia głosu pana Białońskiego, i tak prawdopodobnie zrozumiałabym różnicę między “piłką wysoką” a “niską”, oraz dlaczego nie pobiegnie w tym roku w krakowskim maratonie. Ekspresja wypowiedzi, modulacja głosem oraz pasja w większości miejscach mówiła więcej niż same słowa.

Po spotkaniu grupa delegatów udała się na konferencję prasową wraz z naszym gościem. Niestety, nie zdążyli nawet na końcówkę. Z całą pewnością jednak zachęciło ich to do większej aktywności na tym polu.

Dziękujemy panu Michałowi za uprzejmość i poświęcony czas oraz gorąco zapraszamy ponownie!

—-

*Michał Białoński -skończył psychologię, ale z zamiłowania jest kibicem. Za radą żony postanowił połączyć pracę z pasją, został więc dziennikarzem sportowym. I całe szczęście, bo jest w tym naprawdę dobry.

Zaczynał w “Czasie Krakowskim”, obecnie od 10 lat pisze do “Gazety Wyborczej”. Od 8 miesięcy możemy go znaleźć również na portalu interia.pl. W 2007 roku został laureatem Dziennikarzy Małopolski w dziedzinie Dziennikarz Sportowy.

Mądrości, iskro bogów, kwiecie międzyludzkich dróg…

Każdy człek czasem dostępuje refleksji nad pytaniem, czy aby na pewno ma mózg? Taki ludź zastanawia się wówczas nad sprawami niezwykłej wagi, można rzec : sprawami życia i śmierci. Np czy nie ma kłopotów z pamięcią (co ja wczoraj robiłam? ), z matematyką (1247+195 to jest em…tak ..), czy logicznym myśleniem (no, dziś też cały dzień poleżę bykiem, bo mi się należy). Tak, każdy ma swój punkt widzenia, nie każdy jednak jest słuszny. Zapytasz, który jest właściwszy a który mniej? Bardzo dobre pytanie. Nie wiem. Nie mnie to oceniać. Tzn, nie mnie rozliczać na przyszłość, ale jako że własny pogląd mam, wolność słowa też mi przysługuje, wiec głoszę : ludzie! ludzie! luuuudzie! to normalne :) Zachowajcie spokój. A przede wszystkim kupcie sobie kalendarz i zapisujcie najważniejsze fakty.

Ja wczoraj nauczyłam się wiersza na pamięć. Zapisałam, że mam spotkanie o 16:30 na Szewskiej. I zapomniałam wyłączyć wodę pod prysznicem. Nadto właśnie siedzę w bałaganie złożonym z moich ciuchów, kosmetyków, musli oraz deski do prasowania z żelazkiem w komplecie. A poza tym za cholerę nie jestem w stanie w tym momencie zliczyć, ile to 1247+195.

To nic, kiedyś dojdę do rozwiązania. I do stabilizacji. Każdy potrzebuje znaleźć swój mózg…